Yazı yazmamın amacı hiçbir zaman dertlerimi anlatmak olmadı ama gittikçe onu yapmaya başladığımı fark ettim. Hiçbir zaman kendimi beğendirmek için de yazmadım ama onu da yapmaya başladım.
Ben kelimelerimi kıskanırım. Eğer o kelimeyi ben yazdıysam, o kelime benim olarak kalmalıdır. Bir başkasının kaleminden çıkmamalıdır. Evet kıskanırım çünkü o benimdir. Onu ben hissetmişimdir. Ben yaşamışımdır. Kelimelerimi kullanmak ruhumu kullanmaya çalışmaya benziyor. Huyum kurusun ki ben de buna gelemiyorum.
Benim için yazı yazmanın tek bir amacı vardı, o da kendimi tanımak. Burada yaptığım şey o değil.
Belki insanlar anlamıyor yazıya neden bu kadar değer verdiğimi. Neden iki yazıda bir feryat ettiğimi, yazamıyorum diye. Aslında kimseden de beklemiyorum anlamasını. Kendimi ifade edebilen biri olamadım çoğu zaman ama kelimelerle tanıştıktan sonra her şey çok değişti. Yazdığım her bir kelime, her bir cümle beni kendimle tanıştırdı ama ne yazık ki gittikçe bu durumdan uzaklaşmaya başladım.
Bu ve benzeri sebeplerden ötürü kelimelerimi kendime saklamaya karar verdim. Ha bu tabi kimse için değil, ama benim için önemli bir adım. Burada yazmayacak olmam en fazla bir unfollow demek ötesi değil. Ama yazı benim için bu değil. Olmasını da istemiyorum.
Veda yazılarını da hiç sevmem. Yapmacıktır çünkü. Gidiyorsan gidersin zaten tantanaya gerek yoktur. Ben gidiyorum bakın yazmayacağım artık cart curt vs, bunlar işin gösteri kısmına giriyor bence. Benim yaptığım da bu oldu biraz farkındayım ama jübilemi yapıp gideyim bari dedim.
Neyse işte fazla baş ağrıtmaya gerek yok. Olay bundan ibaret.
0
